---

حال من
روبروی پنجره دیوار غوغا می کند
روز روشن نور را بی پرده حاشا می کند

سرد و تاریک و نمورم ، بی چراغم روزهاست
بس که این دیوار با خورشید بد تا می کند

درد دارم! درد...یعنی درد...! یعنی عاقبت
هر چه امید است ، ناکامیش خنثی می کند

خرده نوری هم اگر از درز این در بگذرد
اشک های لعنتی دیوار بر پا می کند

شرم دارم ، از تو ! از تصویر توی آینه
هیچ کس در من تو را یک روز پیدا می کند؟!

از پس رنگ و لعاب پر غلط اندازتان
راه امنی تا شکوفا کردنت وا می کند؟!

سهم دارم ، مثل هر انسانی از خورشید ، نور....
کی تمام ِ عمر را با شب مدارا می کند؟

می توانم بشکنم هم بغض ، هم آیینه را
از پس هر بغض ، فریادی تمنا می کند

ترس دارم ، از خودم وقتی که روزی ترس ها
مشت های بسته ام را سخت و برنا می کند

بوی پرواز کبوتر های پشت پنجره
روز و شب زخم غرورم را مداوا می کند

روبرو دیوار، پشت سر ، تمام آسمان
خیره خیره پیچ و تابم را تماشا می کند!

عاقبت یا من سرم را می سپارم دست باد
یا که این دیوار نوری در دلش جا می کند!!!

---

بسيار زيبا بود ممنون

---

قابلی نداشت دوست عزیز

---

...............................................
وقتي سكوت ِ دهكده فرياد مي شود
تاريخ ، از انحصار ِ تو آزاد مي شود
..................................................
تاريخ ، يك كتاب ِ قديمي ست كه در آن
از زخم هاي كهنه ي من ياد مي شود
................................................
از من گرفت دخترِ ِخان هرچه داشتم
تا كي به اهل ِ دهكده بيداد مي شود؟
.................................................
خاتون! به رودخانه ي قصرت سري بزن
موسي ، دل ِ من است كه نوزاد مي شود
..........................................................
با اين غزل ، به مـُلك ِ سليمان رسيده ام
اين مرد ِ خسته ، همسفر ِ باد مي شود
....................................................
اي ابروان ِوحشــي ِتو لشكر ِ مغول!‏
پس كي دل ِ خراب ِ من ، آباد مي شود؟
.....................................................
در تو هزار مزرعه ، خشخاش ِ تازه است
آدم به چشـــــــــــــم هاي تو معتاد مي شود
......................................................

---

کسی دیگر نمی کوبد
در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد
چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم
و من تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش
اما کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم
که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش
اما کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم
که هر دم با نسیمی میشود

برگی جدا از او
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

---

خیلی قشنگ وبا احساس بودند همشون

---

مرسی اترینای عزیز واقعا از خوندن پست ها و پاسخ هات لذت میبرم