روز جمعه 17 مهر ماه، مردم بسياري از شهرهاي نيمكره غربي منتظر شبي هيجانانگيز بودند. قرار بود در آن شب بخش مهمي از يكي از ماموريتهاي مهم فضايي به انجام برسد و ماه شاهد بمباران سطح خود از سوي كاوشگرهاي ناسا باشد و پيشبيني ميشد در اثر اين برخورد موادي ازسطح ماه تا چندين كيلومتر به هوا برخواهد خاست و باعث خواهد شد چشمان غيرمسلح يا تلسكوپهاي كوچك آماتوري بتواند اين برخورد تاريخي را مستقيما رصد و مشاهده كند. به همين دليل در پاركها، مراكز ترويج علم، رصدخانهها و ديگر مراكز علمي گروههاي علاقهمند جمع شدند تا بتوانند شاهد اين رويداد تاريخي باشند. برخورد مطابق زمان اعلام شده صورت گرفت. در زمان معين بخش اول برخوردكننده با ناحيهاي در نزديكي قطب جنوب ماه به درون يك گودال برخورد كرد و ثانيههايي بعد در حاليكه ذرات حاصل از برخورد اول به هوا برخاسته بود، محفظه اكتشافي دوم با عبور از ميان آنها و ثبت دادهها، اطلاعات گردآوري شده را به زمين فرستاد و خود در انتهاي مسيرش به همان نقطه برخورد كرد. با وجود موفقيت اين برخورد، جمعيت مشتاقي كه در كنار تلسكوپهاي خود جمع شده بودند، نااميد به خانههاي خود بازگشتند، زيرا نهتنها درخششي را كه قرار بود در چهره ماه ايجاد شود از چشم اين علاقهمندان آماتور پنهان ماند كه تلسكوپهاي بزرگتر نيز چيزي راثبت كردند كه بسيار كمتر از آنچه بود كه انتظارش را داشتند. همين مسائل باعث شد تا شايعاتي مبني بر شكست ماموريت دهان به دهان بچرخد، اما در نهايت نتايج بررسيهاي اوليه روي نمونههايي كه در اثر برخورد اول به هوا برخاسته بود، منتشر شد و خبر چنان بزرگ بود كه همگان كمفروغي برخورد را فراموش كردند. ماه آب دارد و آنهم نه به مقدار كم، بلكه حجم انبوهي از آب در ماه وجود دارد.
اين بررسيها نشان داد كه در گودالهاي ماه نهتنها آب منجمد وجود دارد كه مقادير آن بسيار زياد است. در ميان ذراتي كه از دهانه مورد نظر به بيرون پرتاب شده بود،حدود 90 ليتر آب به شكل ذرات يخ پيدا شد و چه چيزي از اين هيجانانگيزتر ميتوانست درباره ماه كشف شود.
حالا ديگر ماه سرزميني مرده نيست. وجود آب در ماه بسياري از روياهاي آينده را زنده ميكند. بسياري خواهند توانست درباره آينده ماه خيالپردازي كنند. اينك ساخت پايگاههاي تحقيقاتي در ماه ديگر افسانه نيست و فضانوردان آينده نگراني كمتري براي استخراج اكسيژن، آب و حتي ساخت و سازهاي آينده دارند.