روبان قرمز، نشان آشنایی است که این روزها در جنس های مختلف کاغذی، پارچه یی، فلزی به شکل سنجاق سینه در کلیه سازمان های دولتی و غیردولتی که در حوزه اطلاع رسانی در مورد ایدز یا خدمات رسانی به افراد مبتلا به ایدز فعالیت می کنند، به وفور یافت می شود. فعالان این حوزه و البته بسیاری از افراد مبتلا، این روبان ها را روی لباس خود نصب می کنند. اما این روبان از کجا آمده است؟
در سال۱۹۹۱ گروهی از هنرمندان، که بسیاری از دوستان خود را بر اثر ابتلا به ایدز از دست داده بودند، با تاسیس گروه ایدز تجسمی (THE VISUAL AIDS ARTISTS CAUCUS) در شهر نیویورک تصمیم گرفتند با به خدمت گرفتن هنر، به نبرد با این بیماری مرگبار بپردازند. آنها برای اولین بار روبان قرمز را به عنوان نشان گروه خود انتخاب کردند.
پاتریک اوکانل بنیانگذار گروه ایدز تجسمی، که خود مبتلا به ایدز است، روی همه لباس های خود یک روبان قرمز دارد. او می گوید؛ من از ایدز نمی میرم، من با ایدز زندگی می کنم. رفقای زیادی داشتم که وقتی بیمار شدند، خیلی جوان بودند. آنها همه در جوانی از دنیا رفتند و من زندگی خود را برای آنها صرف می کنم. با پاتریک در حالی که روی کاناپه یی در منزلش، واقع در منطقه شمالی شهر نیویورک نشسته است، گفت وگو می کنم. چهره او از بیماری تکیده شده، اما هنوز در وجودش سرزندگی مشهود است. در کنار او الن فریم از اعضای گروه ۱۵نفره ایدز تجسمی نشسته است. او که یک عکاس است در سال ۱۹۹۱مانند دیگر اعضای این گروه یک هدف را دنبال می کرد و آن هم یافتن وسیله یی بود که بتواند مردم را وادار به اندیشیدن درباره ایدز کند. الن می گوید؛ چاره دیگری نداشتیم. ما باید از هنرمان استفاده می کردیم. درست مثل این بود که ایدز یک شبه کل جامعه هنری نیویورک را می بلعد. ناگهان چشم باز کردیم و دیدیم خیلی از همکاران و دوستان ما دارند با مرگ دست و پنجه نرم می کنند.
او ادامه می دهد؛ ابتکار استفاده از روبان موقعی به فکر ما رسید که دیدیم چطور پس از پایان جنگ خلیج فارس امریکایی ها حتی در شهرهای کوچک امریکا، برای حمایت از سربازان، از روبان های زرد استفاده کردند. اما سوال بعدی این بود که چه رنگی برای روبان ایدز مناسب است و بعد با آن چه باید کرد؟
آن زمان بود که بحث میان گروه در گرفت و سرانجام آنها در مورد رنگ قرمز به توافق رسیدند.
الن در این باره می گوید؛ ما با رنگ های دیگر شروع کردیم. بعد یکی یکی آنها را کنار گذاشتیم و بالاخره رنگ قرمز را انتخاب کردیم چون رنگی است که جلب توجه می کند و همچنین حسی پرشور را القا می کند.
به او یادآوری می کنم که قرمز همچنین رنگ خون است و پاتریک با تایید حرف من اضافه می کند؛ و همین طور رنگ عشق. گروه هنرمندان ایدز تجسمی، ابتدا بر سر شکل پایپون به عنوان نماد ایدز اختلاف داشت، اما پس از مدتی طرحی را پذیرفت که حالا در سراسر جهان به عنوان سمبل ایدز شناخته می شود.
آن سال، پاتریک در برادوی مرکز تئاتر امریکا در نیویورک، آشنایانی داشت و مراسم اهدای جوایز تونی نیز قرار بود به زودی برگزار شود. گروه سه هزار روبان قرمزی را که آماده کرده بود به محل برگزاری مراسم تحویل داد. اما اتفاقی که افتاد هرگز برای آنها قابل تصور نبود. هنگام پخش سراسری این مراسم از تلویزیون امریکا، جرمی آیرنز هنرپیشه سرشناس بریتانیایی، درحالی که یکی از این روبان ها را بر سینه داشت در برابر دوربین ها ظاهر شد.
الن می گوید؛ ما حیرت کردیم. البته می دانستیم پروژه خوبی داریم اما فکرش را هم نمی کردیم روزی بتوانیم مردم را راضی کنیم روبان ها را به سینه بزنند. در مراسم جوایز تونی همه آن را به سینه داشتند. سر از پا نمی شناختیم. خوابش را هم نمی دیدیم ابتکار ما در چنین ابعاد وسیعی مورد استقبال قرار گرفته باشد. به این ترتیب بود که روبان قرمز به سرعت به نماد زیبای یک بیماری زشت مبدل شد. اما گروه ایدز تجسمی نه از روبان قرمز و نه از هیچ روبان دیگری کسب درآمد نکرده است. پاتریک می گوید؛ نکته مهم درباره این پدیده این است که خود به خود رواج پیدا کرد. ما آن را برای کسب درآمد درست نکردیم و حتی آگاهانه تصمیم گرفتیم به این ایده جنبه تجاری ندهیم. پاتریک لحظه یی تامل می کند و ادامه می دهد؛ خیلی عجیب است که حالا سیاستمداران پلیدی را می بینیم که انواع روبان های سرخ و سفید و آبی را به سینه می زنند و جلوی دوربین ها می آیند. هیچ نمی دانم اینها چطور باب شده است. ۱۵ هنرمندی که روبان قرمز ایدز را آفریدند پس از آن کار مشترکی انجام نداده اند. الن می گوید؛ ما در مقطعی کوتاه از زمان به هم پیوستیم و پروژه روبان، آخرین کار مشترک ما بود. اینکه فرصتی به دست آمد تا در یک اثر هنری مهم در دوران پست مدرن سهمی داشته باشیم، عالی بود. پاتریک هم می گوید؛ خیلی سخت است که آدم در مورد چیزی که از اندوه سرچشمه گرفته افتخار کسب کند. کاش می شد همه این افتخار را پس بدهم، ولی این چند سال شیوع ایدز را نمی دیدم. سال هایی که آن همه آدم، آدم های با استعداد، در بهترین سال های جوانی از دست رفتند. حالا فقط یک نفر از دوستان دوران ۲۰سالگی من باقی مانده است.

وقتی از روش‌های ابداعی‌اش در جراحی حرف می‌زند، چیزی در چشمانش برق می‌زند. دکتر محسن نراقی،‌ رتبه اول کشوری در آزمون جامع کارورزی پزشکی ایران، رتبه اول کشوری در بورد تخصصی گوش گلو بینی و جراحی سر و گردن ایران، حالا دیگر در جامعه جهانی راینولوژی یک عضو شناخته شده است. او در سال 2001 به عنوان عضو آکادمی گوش گلو بینی و جراحی سر و گردن امریکا برگزیده شده، سال 2002 به عضویت جامعه راینولوژی امریکا درآمده، سال 2003 عضو کمیته بین‌الملل مشاورین جامعه راینولوژی اروپا شده، سال 2004 به عضویت آکادمی جراحان پلاستیک صورت اروپا درآمده و سال گذشته نیز جایزه رتبه اول جشنواره رازی را به عنوان برترین محقق پزشکی کشور در علوم بالینی جراحی، از دست سید محمد خاتمی، رییس جمهور وقت، دریافت کرده است. او می‌گوید: «حالا دیگر همه می‌دانند که ایران، حرف‌های زیادی برای گفتن در مجامع علمی بین‌المللی دارد.»


آقای دکتر! راینوپلاستی (جراحی پلاستیکِ بینی) سخت است یا آسان؟
سخت است. بسیار سخت. حتی در خیلی از کتاب‌های معتبر جراحی پلاستیک نوشته‌اند که این عمل، مشکل‌ترین عمل جراحی پلاستیک در بدن است.



واقعا؟ از چه جهت؟
ببینید، بینی عضوی نیست که ما فقط از جنبه زیبایی به آن نگاه کنیم. یعنی عملکردهای حیاتی و مهم دیگری هم دارد که آنها هم باید در طی این عمل، مورد توجه قرار بگیرند. اگر یک جراح،‌ بینی بیمارش را بعد از عمل، خیلی زیبا از آب دربیاورد ولی عملکردهای تنفسی‌اش را مختل کند، آن‌وقت آن زیبایی چه ارزشی دارد؟ ضمن این که، زیبایی بینی در زیبایی چهره خیلی موثر است چون به هر حال،‌ بینی عضو مرکزی صورت است و هر تغییری در این عضو، سایر قسمتهای صورت را هم تحت تاثیر قرار می‌دهد.

یعنی سختی‌اش از این بابت است که جراح باید هم به زیباترشدن بینی توجه کند، هم به حفظ عملکردهای بینی. درست است؟
بله، دقیقا. شما ممکن است بینی یک بیمار را بعد از عمل ببینید و با خودتان بگویید چه زیبا شده، اما متوجه نشوید که آن بنده خدا موقع نفس کشیدن چه رنجی می‌کشد. چنین عملی، هر چقدر هم که بینی و صورت بیمار را زیباتر کند، عمل خوبی نیست چون خواب شبانه بیمار را به هم می‌ریزد، عملکرد روزانه‌اش را مختل می‌کند، بیمار را همیشه خواب‌آلود نگه می‌دارد و تنفسش را هم دهانی می‌کند که این مورد آخر، خودش عوارض زیادی دارد: بوی بد دهان، خشکی دهان، پوسیدگی دندان، گلودرد، خشکی گلو و حتی در موارد پیشرفته ممکن است به خشکی حنجره و برونشیت مزمن منجر شود.

این روزها، پزشکان با تخصص‌های مختلف، دارند این عمل را انجام می‌دهند. حتی گهگاه شنیده می‌شود که بعضی از پرسنل بیمارستانها و بعضا دندانپزشکان هم در مطب شخصی‌شان این جراحی را انجام می‌دهند! شما توصیه می‌کنید متقاضیان این عمل، ‌سراغ چه کسانی بروند؟ سراغ چه تخصص‌هایی؟ دقیقا کدام پزشک‌ها؟
راستش من نمی‌خواهم در این مورد، مرزبندی خاصی بین تخصص‌های پزشکی انجام بدهم. مهم این است که جراح بتواند زیبایی بینی را با حفظ عملکرد بینی تامین کند. اما در تمام دنیا مرسوم است که دو دسته از پزشکان، این عمل را بیشتر انجام می دهند. اول، متخصصان گوش و حلق و بینی و دوم هم جراحان پلاستیک. هر کدام از این دو دسته اگر کارشان را خوب انجام بدهند و تجربه و دانش کافی داشته باشند و از هنرهای جراحی هم باخبر باشند، می‌توانند گزینه‌های خوبی برای انجام این عمل باشند.

شده است که یک بیمار برای جراحی پلاستیک بینی به شما مراجعه کند اما شما جراحی‌اش را نپذیرید؟
خب، بله. جراحی بینی که جراحی اورژانس نیست. همانطور که بیمار می‌تواند جراحش را انتخاب کند، جراح هم می‌تواند بیمارش را انتخاب کند. اتفاقا بحث Case Selection در جراحی امروز، بحث مهمی است. همانطور که بیمار باید جراحش را درست انتخاب کند، جراح هم باید بیمارش را درست انتخاب کند.

یعنی چه؟ یعنی جراح باید بیمارانی را انتخاب کند که مطمئن است نتیجه عملشان خوب از آب درمی‌آید؟
خب، این هم مهم است اما توجه جراح به مسایل روانی و انگیزشی بیمار، خیلی مهمتر از توجه به مسایل فیزیکی است. کم نیستند بیمارانی که توقعشان از این جراحی، یک توقع رویایی و اغراق‌آمیز است. این توقعات را باید اصلاح کرد وگرنه، اگر چنین بیمارانی را با چنین ذهنیتی عمل کنید، بعد از عمل به هیچ وجه از نتیجه کار راضی نخواهند بود، چون از اولش توقع معقولی نداشته‌اند.

و اگر این توقعات تصحیح نشود، چه؟ اگر مرغ بیمارتان یک پا داشته باشد، اگر اصلا بیمارتان مشکل شخصیتی یا روانی داشته باشد، آنوقت نباید عملش کرد؟ شما عملش نمی‌کنید؟
طبیعتا نه. گفتم که، راینوپلاستی جراحی اورژانس نیست. هر بیماری را نباید عمل کرد. شخصیت‌های ناپایدار، مثلا افرادی که دچار بحرانهای عاطفی شدیدند، اصلا گزینه‌های خوبی برای جراحی شدن نیستند. خیلی از بیماران هستند که خیال می‌کنند این جراحی، معجزه‌ای در زندگی شخصی و اجتماعی‌شان به وجود می‌آورد. خیلی‌ها انتظار یک تحول چشمگیر دارند، مثلا فکر می‌کنند که با این عمل، می‌توانند جلوی یک زندگیِ در حالِ فروپاشی را بگیرند. اگر جراح، این تصورات غلط را قبل از جراحی در ذهن بیمارش تصحیح نکند، بیمار بعد از عمل با شکست بزرگتری مواجه خواهد شد.

آقای دکتر! بعضی از همکارانتان حرف از تضمین می‌زنند. آگهی‌های مربوط به جراحی تضمینی، یک مدتی توی روزنامه‌ها زیاد چاپ می‌شد!
ببینید، بحث جراحی تضمینی اساسا غیر منطقی و غیر علمی است. اگر یک جراح چنین ادعایی بکند، دانش و تجربه خودش را زیر سوال برده است. چون در پزشکی و به ویژه در جراحی‌ها هیچ 100 درصدی نداریم. بینی هم یک عضو پویا و در حال تغییر است و رفتاری که بافت بعد از عمل جراحی از خودش بروز می‌دهد چندان قابل پیش‌بینی نیست. مثلا ممکن است تغییراتی در روند جوش خوردن اتفاق بیفتد که نتیجه عمل از دست جراح، خارج شود. در واقع، مهارت، دانش و تجربه جراح باید تاثیر این عوامل غیرقابل پیش‌بینی را به حداقل برساند. این تغییرات را می‌شود به حداقل رساند ولی نمی‌شود آن را به صفر رساند.

یعنی تضمینی وجود ندارد که بینی بیمار بعد از عمل، دقیقا همان شکلی بشود که او دلش می‌خواهد؟
ببینید، بینی یک بافت زنده و پویاست و یک تشکیلات سه بُعدی دارد. جراحی هم نقاشی نیست که ما بتوانیم هر جوری دلمان خواست بینی بیمار را نقاشی کنیم. در روند جراحی، علاوه بر تمام آن مواردی که قبلا اشاره کردم، نکته مهم این است که ماده‌ اصلی و اولیه‌ای که جراح در اختیار دارد، خود بینی است و خود این ماد اولیه هم در چگونگی شکل‌گیری نهایی‌اش تاثیر می‌گذارد.

یعنی . . .
یعنی مثلا نتیجه جراحی روی یک بینی که پوستش ظریف و طبیعی است، خیلی بهتر از نتیجه جراحی روی یک بینی است که پوستش ضخیم است و پُر از جوش و غدد چربی. این ها را باید پیشاپیش به بیمار گفت تا توقعاتش را تصحیح کند.

پس فیزیکِ بینی هم خیلی مهم است؟
البته. باید بینی‌هایی را زیر تیغ ببریم که مطمئنیم از نظر زیبایی، به بیمار کمک می‌شود. هدف ما فقط کوچک و بزرگ کردن بینی نیست. هدف در نهایت، زیباتر شدن چهره است و برای این منظور باید به ایجاد تناسب در چهره توجه داشت. مثلا اگر یک بیمار در صورتش، استخوان بندی درشتی داشته باشد، ما نمی‌توانیم با کوچک کردن بینی به او کمک کنیم چون با این کار، تناسب اجزا را از صورتش می‌گیریم.

آیا می‌شود پیش از عمل، به بیمار گفت که چند درصد احتمال دارد چهره‌اش زیباتر بشود؟
این را می‌شود قاطعانه پیش از عمل مشخص کرد که آیا بینی و صورت یک بیمار با عمل جراحی بهتر می‌شود یا نه. اما مساله زیبایی چیزی نیست که بشود با عدد و رقم آن را مشخص کرد و درصدی برایش تعیین کرد. چه بسا یک تغییر جزیی، منجر به بهبود قابل ملاحظه‌‌ای در ظاهر فرد بشود. به تعبیر عامیانه، کیلویی نیست که خیال کنیم هر چه بافت بیشتری از بینی برداریم، زیباتر می‌شود. تناسب مهم است. همانطور که قبلا هم گفتم، بینی کوچک ممکن است یک چهره را زیبا کند و یک چهره را زشت. جراح خوب، جراحی است که بتواند با ایجاد حداقل تغییرات و کمترین دستکاری‌های ممکن، حداکثر زیبایی را برای بیمارش به ارمغان بیاورد، و البته عملکرد و سلامت بینی را هم حفظ کند.

آقای دکتر! بعضی از همکارانتان پیش از عمل جراحی و به کمک نرم‌افزارهای گرافیکی، تصویر بعد از عملِ بینی بیمار را به او نشان می‌دهند. آیا این کار از نظر علمی درست است؟ یعنی بیمار باید به این تصاویر اعتماد بکند یا نه؟
نه. منطقی‌ترین راه این است که بیمار از جراحش بخواهد عکس‌هایی از بینی‌های مشابه خود بیمار که توسط همان جراح، جراحی شده‌اند، به او نشان داده شود. این خیلی منطقی‌تر است تا این که بخواهیم با برنامه‌های گرافیکی رایانه‌ای به بیمار نشان بدهیم که بعد از عمل، بینی‌اش چه شکلی می‌شود. چون روی کامپیوتر، شما می‌توانید بینی بیمار را به هر شکلی که دلتان می‌خواهد، درآورید و اصلا برای این کار، نیازی به پزشک نیست. گرافیست‌‌ها هم می‌توانند در این زمینه مثل پزشکان و حتی بهتر از پزشکان عمل کنند. اما مهم این است که بینی در عمل چگونه از آب دربیاید. مهم این است که آیا سلامت و عملکرد بینی هم در کنار زیبایی بینی، محفوظ می‌ماند یا نه. و البته بیمار هم باید دست جراح را باز بگذارد تا ابتکار عمل به دست جراح باشد.

یعنی چه؟ یعنی مثلا بیمار به جراحش نگوید که من دوست دارم بینی‌ام سربالا بشود و از این جور حرف‌ها؟
ببینید، حقیقت این است که در درازمدت، همیشه بینی‌هایی از نظر زیبایی مورد قبولند که طبیعی به نظر برسند. مدلهای مصنوعی شاید چند صباحی مورد توجه باشند اما به مرور از حیطه پسند عمومی خارج می‌شوند. آن‌وقت بیمار می‌ماند و یک بینی کاملا مصنوعی که دیگر طبیعی کردنش هم کار آسانی نیست. از این نمونه‌ها زیاد اتفاق افتاده که مثلا یک بیمار از جراحش می‌خواهد بینی‌اش را خیلی سربالاتر از حالت طبیعی بکند، به نحوی که وقتی شما به صورت او نگاه می‌کنید، احساس می‌کنید که انگار سوراخهای بینی توی چشم بیمار است، یا این که از جراحش می‌خواهد قوس بینی را خیلی اغراق‌آمیز دربیاورد و . . . ولی بعد از یک مدتی که جاذبه این مدلهای مصنوعی کم می‌شود، دوباره آن بیمار پیش جراح می‌آید و از او می‌خواهد که بینی‌اش را این دفعه طبیعی‌تر دربیاورد ـ و البته این دفعه، کار خیلی سخت‌تر می‌شود.

یعنی بهتر است بیمار، انتخاب مدل بینی و تامین زیبایی چهره‌اش را به جراح واگذار کند؟
نه، فقط مساله زیبایی نیست. جراح برای دستکاری در هر یک از قسمتهای بینی یک محدودیت‌هایی دارد، یک خط قرمزهایی دارد که نباید آن خط قرمزها را رد کند. مثلا اگر بخواهیم پره‌های بینی را جمع کنیم، باید حواسمان به این نکته باشد که بالاخره بیمارمان قرار است از راه همین سوراخها نفس بکشد. خب، اگر ما این پره‌های بینی را بیش از حد جمع کنیم، تنفس بیمارمان به مشکل می‌افتد. اگر ارتفاع بینی را خیلی کم کنیم، باز هم تنفس بیمارمان مختل می‌شود. برای همین است که امروزه به جراحی پلاستیک بینی می‌گویند: راینوپلاستی فانکشنال یعنی جراحی پلاستیک بینی با حفظ عملکردهای بینی. امروزه با پیشرفتهایی که در جراحی پلاستیک حاصل شده، متوجه شده‌اند که دستکاریهای داخل بافتی باید به حداقل برسد. اینطوری احتمال بروز تغییرات غیرقابل پیش‌بینی هم به حداقل می‌رسد.

شما فکر می‌کنید چرا جراحی پلاستیک بینی در کشور ما این‌قدر شیوع پیدا کرده؟
فقط اینجا شایع نیست. جراحی پلاستیک بینی، و به طور کلی جراحی‌های زیبایی، در تمام دنیا شیوع دارد. حالا ممکن است در بعضی کشورها شیوعش بیشتر باشد و در بعضی‌ها کمتر. ولی به هر حال،‌ متقاضیان جراحی‌های زیبایی در سطح دنیا زیادند.

آقای دکتر، تا به حال هیچ تحقیقی انجام شده که چند درصد از متقاضیان این قبیل جراحی‌ها با مشکلات شخصیتی یا روحی روانی به جراح مراجعه می‌کنند؟
آمار دقیقی در دست نیست که در سطح گسترده، چند درصد این بیماران با چنین مشکلاتی مراجعه می‌کنند. ولی بنده خودم در یک مقایسه‌ای که در کنفدراسیون جهانی جراحان پلاستیک ترمیمی و زیبایی در سیدنی استرالیا ارائه کردم و در ژورنال جراحی استرالیا هم به چاپ رسید، بررسی کردم و متوجه شدم که اختلالات شخصیتی در حد نسبتا قابل توجه و معناداری، به ویژه در آقایانی که برای جراحی پلاستیک بینی مراجعه می‌کنند، وجود دارد. به همین خاطر، در جراحی آقایان باید احتیاط بیشتری به خرج داد و با وسواس بیشتری،‌ بیمار را انتخاب کرد.

و آیا واقعا از نظر روانی به بیماران کمک می‌شود؟ یعنی واقعا نمونه‌هایی بوده‌اند که پس از جراحی، شاخصه‌های اعتماد به نفس‌شان افزایش قابل توجه نشان داده باشد؟
بله، اگر انتخاب بیمار به درستی صورت بگیرد، بسیاری از این بیماران به نتایج خوبی می‌رسند، هم در زندگی شخصی‌شان و هم در زندگی اجتماعی‌شان. من نمونه‌های زیادی از این بیماران را دیده‌ام که از انزوا درآمده‌اند و روحیه‌شان بهتر شده و این حالت البته در بیمارانی اتفاق می‌افتد که قبل از راینوپلاستی، تصور درستی از این عمل داشته باشند و توقعاتشان منطقی باشد.

کمی هم از جراحی بینی با لیزر بگویید، لطفا. این روزها نسبتا مُد شده. از جراحی‌های متداول بینی هم خیلی گران‌تر است. از تفاوت‌هایش با جراحی‌های مرسوم بگویید. شما خودتان کدام نوع راینوپلاستی را به بیماران توصیه کنید؟
ببینید،‌ امروزه روشهای جراحی بینی دارد به سمتی پیش می‌رود که صدمات بافتی به حداقل برسد و جراحی، با خونریزی کمتر و آسیب‌های بافتی کمتر به انجام برسد اما آن چیزی که در نتیجه نهایی تاثیر می‌گذارد، همان عواملی است که قبلا به آنها اشاره کردم: دانش، مهارت، تجربه و هنر جراح. ابزار در اینجا نقش کلیدی ندارد. این که از لیزر استفاده بشود یا نشود، چندان تعیین‌کننده نیست. ممکن است در این روش، خونریزی حین عمل و تورم بعد از عمل کمتر شود اما در نتیجه نهایی، همان عواملی که ذکر کردم، موثرترند.

پس این که از لیزر استفاده بشود یا نه، چندان تاثیری در نتیجه نهایی ندارد.
نه، تعیین‌کننده نیست. این را هم بگویم که اصلا لیزر چیز جدیدی نیست و همراهی‌اش را با جراحی‌های اندوسکوپی برای اولین بار در ایران، بنده خودم انجام داده‌ام. منتها به غیر از لیزر، امکانات دیگری هم در اتاق عمل وجود دارد که بر حسب ضرورت، گاهی از آنها استفاده می‌شود. لیزر امروزه یک چیز خیلی معمولی است و ما از روشهای این چنینی معمولا در مواقعی استفاده می‌کنیم که بیمارمان مشکلات داخل بینی داشته باشد، مثلا تورم شاخکهای داخل بینی، پولیپ و سینوزیت های مزمن. در چنین مواردی، استفاده از آندوسکوپ و لیزر می‌تواند به بیمار کمک کند تا بعد از عمل، تنفس بهتری داشته باشد. تحقیقات و تجربیات داخلی جراحان ما در زمینه شیوه‌های مدرن جراحی، بسیار زیاد است و بسیار هم ارزشمند است.

ارزش جهانی و بین‌المللی هم دارد؟
بله، البته. این تجربیات هر سال، دارد در کنگره‌های خارج از کشور مطرح می‌شود. در مورد روند جلوگیری از افت بینی در دراز مدت، من سال گذشته مقاله‌ای را در کنگره جراحان بینی امریکا در هتل هیلتون نیویورک ارائه کردم و روشی را توضیح دادم که ثبات درازمدت بینی را به خوبی حفظ می‌کند. این روش در آنجا، آنقدر مورد استقبال قرار گرفت که امسال، مجددا از بنده دعوت شده است تا برای تشریح و ارائه نمونه‌های مستند، دو سخنرانی دیگر در همان کنگره داشته باشم، هم در کنگره جراحان پلاستیک امریکا، هم در کنگره جراحان بینی امریکا.

آقای دکتر! تورم بعد از عمل، خیلی از بیماران را می‌ترساند. این تورم، طبیعی است یا غیرطبیعی؟
طبیعی است. بعد از جراحی به خاطر این که برشهایی روی استخوان بینی صورت ‌گرفته است، مقداری تورم به وجود می‌آید. و از آنجا که سست‌ترین بافت همبند صورت، دور چشم است؛ پس تورم دور چشم بیشتر جلب توجه می‌کند و دور چشم این بیماران ممکن است تا چند روزی پس از عمل، متورم باشد. این تورم در بعضی دیگر از بیماران، یکی دو هفته و در بعضی دیگر هم خیلی بیشتر طول می‌کشد اما جای نگرانی نیست. به مرور رفع می‌شود. اما چیز دیگری هست که بعد از عمل، بیماران را خیلی بیشتر می‌ترساند.

چی؟
شکل بینی. اغلب بیماران خیلی زود می‌خواهند در مورد بینی‌شان قضاوت کنند. ساعتها جلوی آینه می‌ایستند و با دقت به بینی‌شان خیره می‌شوند. حتی خیلی‌ها، چیزهای طبیعی را هم غیرطبیعی می‌بینند. چیزهایی که قبلا در بینی‌شان وجود داشته و آن موقع اصلا توجهی به آن نمی‌کردند، حالا به شدت مورد توجهشان قرار می‌گیرد. مثلا مساله عدم تقارن در بینی. شما هیچ فردی را نمی‌بینید که بینی‌اش دقیقا در دو طرف قرینه باشد اما بعضی از بیماران، بخاطر همین مساله طبیعی، بعد از عمل مراجعه می‌کنند و به جراحشان اعتراض می‌کنند! حرف‌های غیرکارشناسانه نزدیکان هم معمولا مزید بر علت می شود و نگرانی‌های بیمار را تشدید می‌کند.

بعد از عمل، تا چه مدتی نباید در مورد شکل بینی قضاوت کرد؟ یعنی بیماران چقدر باید صبر کنند تا شکل نهایی بینی‌شان را ببینند؟
لااقل چند ماه باید بگذرد. آمارهای استاندارد می‌گویند دو سال زمان لازم است تا بینی فُرم اصلی‌اش را پیدا کند. این که در یکی دو هفته اول بعد از عمل بخواهیم قضاوت کنیم، خیلی عجولانه است. اطرافیان بیمار هم باید همیشه سعی کنند نگرانی‌های بیمار را کمتر و کمتر کنند، نه این که با توصیه‌های غیرکارشناسانه‌شان بیمار را مضطرب‌تر کنند.

توصیه دیگری هم برای یکی دو هفته بعد از عمل دارید؟
بله، مثلا در هفته‌های اول بعد از عمل بیمار باید مراقب ضربه‌ها باشد. در هفته‌های اول، بیمار باید از موارد دیگری هم پرهیز کند. مثلا غذاهایی را که به جویدن طولانی نیاز دارد، مصرف نکند. سعی کند زیاد در معرض آفتاب نباشد. از خنده‌های شدید، حرکات شدید صورت و فعالیت‌های شدید ورزشی دوری کند. هنگام استراحت در بستر، سرش را رو به بالا نگه دارد و مراقب باشد که پانسمان بینی‌اش مرطوب نشود. ترشحات و لخته‌های خونی داخل بینی هم در همان هفته‌های اول، ممکن است تنفس بیمار را تا مدتی به هم بزند اما کم کم این حالت هم برمی‌گردد و درست می‌شود.

و حرف آخرتان با آنهایی که در صف راینوپلاستی ایستاده‌اند؟
در انتخاب اولیه‌تان خیلی محتاط باشید. به تلقین و با حرف این و آن، تصیم نگیرید. مهم، فکر و تصمیم خودتان است چرا که اگر بعد از عمل دچار عارضه بشوید، تا آخر عمر باید خودتان را ملامت کنید. اگر هم مصمم شُدید که عمل کنید، حتما از دشواریها و ظرافتهای این عمل آگاه شوید. همانطور که برای جراحی قلب، تحقیق می‌کنید و با وسواس، جراحتان را انتخاب می‌کنید، اینجا هم وسواس به خرج بدهید. تازه، جراحی قلب یک جراحی اورژانس است ولی جراحی بینی، اورژانس نیست. کورکورانه انتخاب نکنید و عجولانه تصمیم نگیرید چرا که اگر نتیجه نامطلوب بگیرید، اصلاحش کار آسانی نیست. بینی‌هایی که بد جراحی می‌شوند، حتی وقتی که به دست حاذق‌ترین جراحان هم سپرده ‌شوند، باز هم اصلاحشان آنقدر آسان نیست که نتیجه‌اش مثل نتیجه جراحی روی یک بینیِ عمل نشده باشد.

خانومهاي محترم و البته آقايون دعا فراموش نشه
كيوان
[
لينک هاي داخل نوشته ها فقط براي کاربران ثبت نام شده قابل مشاهده هستنند.براي استفاده از تمام امکانات انجمن لطفنا بر روي نوشته بالاي انجمن(ورود و ثـــــبـــــت نــــــــــــــــــــــــــام سريــــــــــــع)کليک کنيد ]

اگه گفتی کدومشون خسثه و خواب الودند؟کدومشون دوقلوئند؟چند تا زنند؟ چند تاشون خوشحال و چند تا شون ناراحتند؟

[img]://up.iranblog.com/37261/1265813230.jpg[/img] سخت ترین سوال دنیا:اگه گفتی کدام دانش اموز خسته و خواب الوده؟کدومشون دوقلوئند؟چندتاشون زنند؟چند نفر ناراحتند؟چند تا هم خوشحالند؟

سلامی دوباره خدمت دوستان گرامی.
می خوام یه تحقیق کوچولو انجام بدم به کمک شما نیاز دارم.

از بازی های ویدیویی چقدر استفاده میکنید و از چه کنسولی استفاده میکنید.
لطفآ خانوما هم جواب بدن.

سلام بجه ها .
خیلی وقته توی عشق سرا گشت میزنم میبینم هر کسی مشکلی داشته گفته و بعضی ها مشکلشون حل شده بعضی ها هم...
واقعیتشو بخواین چند ماهی هست حالم اساسی بده . من یه جورایی توی خودمم ، یعنی سعی میکنم مشکلاتمو به کسی نگم ! میدونم کار درستی نیست ولی چه کار کنم توی ذاتمه ، نمیتونم!!

اما میخوام داستان زندگیمو بگم . آره ، مشکلمو بگم. خسته شدم از شاد وانمود کردن . خسته شدم از دروغ گفتن!!
یه کم طولانیه ، ممکنه حوصلتون سر بره ، خلاصه کردن هم بلد نیستم! به هر حال اگه بیکار بودین بخونین.

قضیه بر میگرده به پاییز پارسال! مدرسمونو میرفتیم و خودمونو آماده میکردیم واسه کنکور ، کلا توی فکر درس بودیم ، خیلی خوب بود!
یه روز با دوستم جلوی در خونه داشتیم گپ میزدیم که یهو یه دختر اومد و با مامانم کار داشت ، فکر می کردم اشتباه اومده ولی درست اومده بود! همسایه جدید؛ بعدآ فهمیدم! البته نمیشه گفت همسایه آخه توی کوچه روبرویی بودن ولی فاصلمون به 100 متر نمیرسید.(شهرستان که مثل تهران نیست آدماش همسایه دیوار به دیوارشون رو هم نمیشناسن!)
خلاصه گریز کنیم!
دختره قد و قواره ای نداشت ، به نظر بچه میومد! 2-3 ماه گذشت ، بیشتر شناختمش ، مثل اینکه راستی راستی زیاد هم بچه نبود! نسبت به بقیه دخترای محله فرقای زیادی داشت.نجیب ،خجالتی ، با ادب و کم حرف. دیگه داشتم عاشق میشدم.البته بار دومم بود! اولین باری که عاشق شدم به 2 سال پیش برمیگشت که نمیشه اسمشو عشق گذاشت . در باره ی این موضوع سپهر(royal) توضیحات خوبی داده!
پیش خودم فکر میکردم که این عشق نیست و مثل قبلیه و من هنوز بچه ام ، اما هر روز که سعی میکردم بی خیال بشم بدتر گرفتار میشدم. تا نزدیکی های عید با خودم جنگ و دعوا داشتم . واسه بی خیال شدن خوش گذرونی ، 24 ساعته گیم نت رفتن و ... که عواقبش افت شدید تحصیلی و بی خیال درس شدن و کمتر شدن اعتماد پدر مادر و... بود.

دیدم که بدبخت شدم رفته نمی تونم کاری کنم . پس تصمیم گرفتم برم سراغش .اما میترسیدم برم طرفش . 2-3 ماه دیگه توی فکر این بودم که چطور برم و بهش همه چی رو بگم. یه جورایی فهمیده بود آخه چند بار سوتی داده بودم!
یه روز با بابام کنار ماشین داغونش ایستاده بودیم که یهو دیدم داره میاد ، از شانس من بابام رو هم یکی صدا کرد و خلاصه سرشو گرم کرد.اون روز شنگول بودم . داشت از کنارم رد میشد که یه نگاه توی صورتم انداخت منم بی اختیار لبخند روی لبام نشست. داشت میرفت مغازه که خرید کنه ، وقتی برگشت که بره خونشون دوباره از کنار من رد شد ، منم نمیدونم چی شد یهو جو گیر شدم به اسم فامیلیش صداش کردم: خانم فلانی . برگشت گفت بله . نمیدونستم چی بگم ، گفتم اسمتو به من میگی؟ یه لبخند زد و گفت فاطمه .
خلاصه اینکه بعد از اون بیشتر باهاش حرف زدم و بهش گفتم که بهش علاقه مند شدم. روزا دوباره مثل اول خوب شد و روحیم عالی شد و کنکور رو به بهترین شکل دادم . رتبم شد 42!
ماه رمضون با هم میرفتیم مسجد خیلی خوب بود. تا اینکه جواب کنکور اومد ، دانشکده فنی پسران 2 تهران(شمسی پور) . نمیدونستم خوش حال باشم یا بدحال!آخه حدود 300 کیلومتر باید از خونه و فاطمه دور میشدم.
چند روزی بهش چیزی نگفتم تا خودش اومد و ازم پرسید که قبول شدم یا نه. وقتی فهمید وانمود کرد که خوشحاله ولی یه جورای معلوم بود زیاد هم خوشحال نیست. بدبختی های من هم از اونجا شروع شد. چندبار بهم گفت که رابطمون رو قطع کنیم و همدیگه رو فراموش کنیم ، ولی من نمیتونستم.شمارمو به چند تا دختر داده بود و نقشه کشیده بود که ازم سوتی بگیره ولی نتونست.خلاصه یه جورایی میخواست که رابطمونو قطع کنیم اما خودشم نمیتونست . تموم اون نقشه ها هم زیر سر آبجی جونش بود(بعدآ فهمیدم).تا اینکه شب قدر ساعت حدود 2 بامداد بهم زنگ زد ، مثل اینکه خیلی غمگین بود منم خیلی از دستش ناراحت بودم. یه کم باهاش دعوا کردم. بهش گفتم تو خیلی راحت میتونی از من دل بکنی ، منو دوست نداری و ... تا اینکه گریش گرفت و شروع کرد به گفتن اینکه دوست دارم و تو میری منو فراموش میکنی و...
خلاصه سرتونو درد نیارم روز رفتن شد و اشک و ... . فاطمه گوشی نداشت هر وقت هم که بهم زنگ میزد یا از خونه میزد یا از تلفن عمومی.قبل اینکه برم واسش گوشی خریدم ولی قبول نکرد ، تازه کلی هم ناراحت شد. خلاصه بهم قول داد که خودش بهم زنگ میزنه.
وسایلو جمع کردم و رفتم تهران... سخت ترین روزا هفته ی اول بود . فاطمه 2 هفته بهم زنگ نزد...نتونستم تحمل کنم ، برگشتم دیار خودمون . قرار بود 1ماه بمونم و واسه عروسی دادشم برگردم ولی دل تنگی نذاشت.بعد دو هفته که برگشتم 3 روز بیشتر وقت نداشتم . توی این سه روز هیچ خبری از فاطمه نبود.با اعصابی خورد و داغون دوباره رفتم تهران و گوشیمو خاموش کردم و تصمیم گرفتم که فراموش کنم.اما دو هفته دیگه باید برمیگشتم واسه عروسی دادشم.
بالاخره عروسی دادشم دیدمش ، بعد 1 ماه! به شدت از دستش ناراحت بودم ، اومد طرفم ، قبل اینکه کاری انجام بدم مخمو زد! منم بخشیدمش. تهران که بودم هقته ای 1 بار حداکثر بهم زنگ میزد و تنها چیزی که میگقت ببخشید که نمیتونم زنگ بزنم. نزدیک امتحانای ترم 1 بود که دوباره رفت روی دنده ی لج بازی که دوباره فراموشی و تو رفتی خوش گذرونی و... راست هم میگفت طفلک ، آخه نسبت به قبل کم اهمیت تر شده بودم نسبت بهش.
تا اینکه تصمیم گرفتم واسه اینکه بهش ثابت کنم دوسش دارم و فراموشش نمیکنم بهش گفتم میخوام انتقالی بگیرم بیام پیشت واسه همیشه.باورش نمیشد ولی خیلی ساده بهش گفتم میام پیشت. بزرگ ترین اشتباه من توی زندگیم . رفتم واسه کارای انتقالی ولی یه کم تحقیق کردم دیدم بهتره مهمان بگیرم. کاراشو انجام دادم ، فاطمه لحظه شماری میکرد تا ترم1 تموم بشه و برگردم. رفتم شهر خودمون ، با درخواست مهمان من موافقت کردن . روز انتخاب واحد که رسید 10 واحد بیشتر بهم ندادن . منم دیدم اگه این جور بخوام پیش بیرم درس خوندنم 100 سالی طول میکشه!
با پدر و مادر و دوست و آشنا مشورت کردم و نتیجه این شد که بی خیال شم و برگردم تهران مثل بچه ی آدم درسمو بخونم.فاطمه تازه خیالش راحت شده بود که پیششم. نمیدونستم چطور بهش بگم که میخوام برگردم تهران. از شانس گند (شاید هم خوب) من حدود 10 روزی ندیدمش. دوباره عصبی شدم که چرا نیستش و بهم اهمیت نمیده و اصلا به من توجه نمی کنه.
4شنبه هفته پیش دیدمش ، اومد که باهام حرف بزنه ، از یه طرف از دستش ناراحت بودم از طرف دیگه خجالت میکشیدم توی صورتش نیگاه کنم. شروع کرد به صحبت کردن و زبون ریختن ، ولی من نمیتونستم حرف بزنم ؛ 4-5 دیقه حرف زد و معذرت خواهی و گفت که تو هی قهر میکنی منم هی میام منت کشی.کار زمونه بر عکس شده. دید هیچی نمیگم خداحافظی کرد و رفت. وقتی رفت بغضم ترکید نتونستم جلوی خودمو بگیرم سریع پریدم خونه دل سیر گریه کردم و Taylor Swift گوش کردم تا یه کم آروم شدم. فردای اون روز با گوشی یکی از دوستاش بهم زنگ زد و گفت دیروز چرا حالت خوب نبود ، منم نمیتونستم بهش بگم . قطع کردم و واسش اس ام اس فرستادم که «من به خاطر تو انتقالی گرفتم اومدم ولی تو به من اهمیت نمیدی . 10 روزه که اراکم ولی فقط 1بار دیدمت ، تو دوسم نداری ، میخوام برگردم تهران ، خداحافظ.»
همین شنبه که 3 روز پیش باشه رفتم تهران انتخاب واحد و گرفتن جا توی خوابگاه. الان هم شهر خودمونم.الان 1هفته هست که ندیدمش.
بچه ها چیکار کنم ؟ زندگیم سگی شده . از یه طرف عاشق فاطمم از طرف دیگه میبینم به من اهمیت نمیده و نمیدونم چطور قانعش کنم.
تازگی ها فکر میکنم از اون اول به من دروغ میگفته و دوسم نداشته و نداره .
خوشحال میشم نظر شما رو بدونم...

راستی از اینکه طولانی شد و سرتون هم درد گرفت ، احتمالا چشماتون هم درد گرفته معذرت خواهی میکنم.
نمیدونین چقدر خالی شدم.جز عشق سرا هیچ کس از قضایای من خبر نداره... دوستون دارم.

************************************************************

************************************************************

************************************************************

************************************************************

گفتم غم تو دارم

سلام امروز میخوام بازی بسیار جذاب و خیلی خیلی خیلی جدید Dante's Inferno رو معرفی کنم....... این بازی ساخت شرکت Electronic Arts یا به قول خودمونی EA GAMES هست.... این بازی تازه 4 یا 5 روزه از انتشارش میگذره اما خوب از بس بازی خور ها توی ایران زیاد هستند سریع به ایران هم اومد.....به دست ما هم رسید و بازی کردیم.....بسیار هیجان انگیز بود
اول از نوع ساخت بازی بگم که این بازی از نوع شخصیت اول هست که به ز دسته بازی های Action-Adventure محسوب میشه یعنی اکشن و ماجراجویی....این بازی داستان شروعش بسیار جالب بود.....شما در این بازی به مقر آدمهای گناه کار یعنی جهنم خواهید رفت تا روح رنتون رو ازونجا نجات بدید.....


محیط بسیار زیبا و در عین حال کمی ترسناک بازی حس بودن در جهنم رو به شما القا خواهد کرد....صدای کاملا دیجیتال و افکت های صوتی حرفه ای مو رو به تن آدم سیخ میکنه ..... این بازی تقریبا میشه گفت چیزی در مایه های بازی GOD OF WAR هست .... یعنی یک شخصیت حماسی وارد نقطه ای میشه که دست هیچ بنی بشری به اون نمیرسه و با موجودات جهنمی روبرو میشه و اونها رو نابود میکنه....البته باید بگم که شخصیت این داستان که برای نجات روح همسرش به جهنم میره خودش آدم گناهکاریه و خودش هم این رو میدونه و حتی در یکی از Demo های وسط بازی روح زنش رو میبینه و فرشته ای که بسیار زیبا و روحانی بود روح زن اون رو گویا قبض میکنه و شخصیت اصلی میگه که من باید به جهنم برم نه اون....
البته داستان یه ارتباط هایی هم با شیطان داره که دقیقا سناریو بازی رو مطالعه نکردم.....
خلاصه بگم از محیط گرافیکی این بازی.....این بازی مثل GOD OF WAR طراحی شده اما به جرات میتونم بگم گرافیکی بهتر از اون داره.....حرکت ها در محیط خیلی خوب طراحی شدند ...البته قابلیت تخریب پذیری محیط آن چنان بالا نیست که البته نسبت به گستردگی گرافیک پردازی بازی چیز
محسوسی نیست.......

حرکات اکشن و نمایشی شخصیت بسیار جذاب و خیره کننده است و تقریبا میشه گقت مراعات فضای بازی و داستان بازی رو انجام داده....... سلاح های اسطوره ای و بسیار سنگین و قدرت های ماورائی که برای نابودی دشمنان جهنمی از اون استفاده میشه بسیار زیبا طراحی شده اند.......
شمشیر زدن..پتک کوبیدن و پرش و جست و خیز ها و ضربه های هوایی و همچنین ضربات نهایی و دمو مانند هم در این بازی زیاد به چشم میخوره..... خلاصه بازی Dante's Inferno رو از دست ندید.....
البته این بازی به دلیل کمی ترسی که توش هست و صحنه های خشن و خون و خون ریزی برای افراد زیر 18 سال ممنوع می باشد......اما به هیجانش میرزه
این بازی بر روی کنسول های XBOX360 - Play Station3 - Play station Portable عرضه شده و به زودی نسخه PC اون هم خواهد اومد.....